Is dispètus de Aungeniu

PrintWhatsAppTwitter

Frozis Aungeniu iat’ai ofiu nasci fillu sou, ma no est sempiri chi fait a sceberài. Difatis tenìat ua sorri nascia a loba cun issu de nomini Arricheta, cun sa calli, a nai sa beridadi, no fiat mai andau de acodriu, mancu a su momentu de nasci. Fiat u barrosu e candu cuncua cosa no ddi praxìat, tzerriàt e prangìat prus de candu nde ddi pigànt is gioghitus. Fiat u pipiu préu de frotza, cun d’u caràtiri difizili. Perou, osatrus totus ddu scieis, candu cuncua cosa no andat béi est mellus a agatai u arrimediu: s’imporanti est chi siat s’arrimediu giustu. Sa mama iat tentu cura de is pipius onnia santa dì, po is primus duus annus, pois fut depia torrai andai a traballai e custu dda fadìat abarrai atèsu de domu finzas a merì mannu; is duus fradisceddus ddus iant iscritus a sa scolla de is pipieddus e ddoi andanta de su lúis a su cenebara. Aungeniu iat sighìu a amostai su caratiri de arrebellu, a murrungiài, a prangi a cètai a pretendi, in su mentris Arricheta si fiat amigada cun is atras e andat di amori e di acodriu cun totus. Is maistas iant tentu passienzia mèda, ma biu sa pagu seguresa de Aungeniu po atzetài calisiat regula, iant dezidiu de ndi fueddai a su babu e sa mama. E aici candu sa mama fut andada a nde ddus pigài, dd’iant pedìu acumenti si cumportàt in domu, chi tenìat amigus o fradibeddus po giogài impari e cumenti nci passàt su tempus candu fiat sou.

disturbo-oppositivo-provocatorio mod

«Su chi fait sempiri – iat arrespostu sa mama – est sa pretesa de téi arrexõi mancai tengiat nesci e pretendit chi totus siant a su cumandu suu. Ma custu no est sempiri possibili e insandus tzerrius, murrungius, si põit a prangi e si nci scavuat in terra. Cunc’uota ddu lassaus fai, finas a candu no ddi passat, atras botas ddu losingaus e dd’asseguraus. Penzaus ca, mancai siat aici arrebellu, siat prus dilicau e sensibili de sa sorriscedda.» «Eus a provai innoi puru, in scolla, u modu drivessu de cumportamentu – iant assegurau is maistas- e cumprendi si est possibili de curregi custu mod’e fai.» Pàssant is disi e is cidas babu, mama e maistas iant provau a si potai cun su pipiu in atra manèda, ma no fut cambiau nudda: a mesa, po ndi nai una, Aungeniu iat sighìu a pedì cosas drivessas de is chi ddi ‘onant, no arrispetàt is regulas chi totus arrispetanta. Su babu iat dezidiu ca fut arribau su momentu de cicài atrus arrimedius. Su pipiu fadìat crecus? Andat béi ddus’iat’essi fatus su babu puru. U mericeddu, a cenai, Aungeniu iat pistau a fòti sa cullièra in sa mesa. No obìat sa minestra a cenài, iat murrungiau, obìat sa pizza. Ma no nc’adiat pizza po nemus: apustis sa minestra nci fiat sa cassob’e patata e ua meba, nudda atru. «Chi no papas sa minestra – dd’iat nau su babu- oit nai ca no téis famini. E insandus ti ndi podis andai a ti crocai puru.» «Tengiu famini – iat arrespostu Aungeniu- ma ollu sa pizza.» «Seguru, sa pizza. Abètas chi arribit luegus o puru, giai ca nci oit u paghedd’e tempus, andas in su mentris a ti fai u bisisceddu?» «E pois ollu su gellau.» «Apu cumprendiu: su gellau cun pistàciu, cumenti praxit a tui!» Ma in su cungeladori is gellaus fiant acabaus sa dì innantis, e nisciunus iat odrinau sa pizza. Aungeniu no iat ofiu papai sa minestra, iat murrungiàu, prantu e fut andau a si crocai a brenti buìda. Su babu e sa mama iant cristionàu u pagheddu. Fiat arribau su momentu de trassai seriamenti atrus modus. Iant dezidiu de no comporài prus pistocheddus, gellaus, drucis, merendinas e atras cosas, ma scéti pãi, bidrura, fruta e petza. Candu Aungeniu at téi famini, iant nau, at cumenzai a papai su pãi cument’e totus. Satai cuncu prangiu no dd’at a fai dannu. De sa dì in su frigoriferu no s’agant prusu nì gellaus e suc’e anangiu e nimancu marmelladas, ma scéti pãi fruta e bidrura, e abì primas nci fiant pãi e merendinas e pistocheddus imou s’agat su pãi e bastat! E a mesa scéti minestras, marracõis, inzaladas, petza e fruta e, a murzai a mangiãu, pãi e lati. Aungeniu no si fiat arressenniau, e iat sighìu a si chesciài e prangi, ma su babu e sa mama iant dezidiu de no dd’ascutài. No agatendu prusu pistocheddus o gellaus Aungeniu iat cicàu de s’abituài a papai cuncu arrogu de petza e cuncua afrochitàda de pasta e candu no papàt, su pratu suu ddu lassant in sa mesa. Ua nòti iat esageràu cun is murrungius e is prantus e candu fut ora de andai a si crocai su babu e sa mama, sen’e nai nudda, nd’iant studau sa luxi in s’aposent’e papai e fiant andaus a si sciacuài is dentis e sa faci po sa noti. Aungeniu ddus iat cutus avatu cun sa timorìa chi no dd’ollessant prusu e fut andau a si crocai poderendu citiu citiu is lambigas. S’uncras’a mangiãu si ndi fut pesau, cument’e sempiri, po andai a s’asillu, ma su babu nci fiat bessìu de domu sen’e ddu saludai, scedau ddi fiat strintu su coru po sa timorìa. Su babu no ddu stimàt prusu? Pàssant is disi e nemus iat comporau gellaus, pistocheddus, drucis e pizzas e in sa mesa si fiat depiu papai su chi ddoi fudi. Fiant passadas atras disi, e Aungeniu iat imparau ca a prangi o tzerriài no srebìat a nudda. E iat imparau puru a no cetai cun is cumpangius. Finas a candu, setziu a mesa po murzai, iat pedìu a sa mama atru lati e uantra fit’e pãi. «Scisi – iat nau- sa maista ariseu s’at crarìu ca po cresci sãus e fòtis est importanti papai pãi mèda, lati e fruta. E deu ollu cresci sãu e fòti. Est berus, mama?» Fiat berus. Sa mama dd’iat imprassau u pagheddu cumòvia, poita ca su pipiu suu cumentzat a diventai u omini. Sen’e fitzius e pretesas inutilis.

Tziu Arremundicu.

PrintWhatsAppTwitter

Lascia un commento

Il tuo indirizzo email non sarà pubblicato. I campi obbligatori sono contrassegnati *


*